Jam 24 vjet,studioj njekohesisht edhe falem qe 4 vite,po prej se falna shume me ndryshe ndihem,disi e kufiuar,kam frik me bere plan per te ardhmen.Momentin qe bij me fjet mparaqitet nana sikur po vdes,kete e kam gjithmone n fiksim.Çdo send mendoj negativ,jam lodh psiqikisht vallahii..cdo pune qe du me vepru ka me than mos ka me mbet gjysn me nifar fjale pesimiste thuajse jam bo.mbesin punet ne gjysme nga mosvullnetii..Kam edhe tjera gjera me i cek por mjaftojne njehere keto.Faleminderit prej juve !

         

Një koment për “”

  1. alba says:

    Do te doja te merja edhe une nje mendim sepse po kete gjendje jam.
    Qdo gje qe veproj ne mendje kam vdekjen gjithmone.
    Nenen edhe un kam pas nje kohe besa edhe gjith familjen, tash kam te dashurin qe shpesh frigohem qe do e gjej diqka .
    Nuk e di ndoshta djalli na ngacmon, mirepo pas qdo veprimi tim un e mendoj vdekjen.
    nese flas dikuj diqka pavarsisht se qka them qa nese un vdes dhe shkoj pa e dit a e kam lendu a jo.
    Eshte e veshtire me jetu keshtu.
    Kjo ka fillu edhe tek une pasi kam filluar me u fal.
    Nuk po e kuptoj pse kshtu.
    Shpresojm te marim pergjigje

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Na përcjellni edhe në: